Koniec XIX i początek XX wieku okazał się dla Wrocławia fascynującym okresem. Miasto w tym okresie przodowało na arenie Rzeszy Niemieckiej, a nawet na scenie europejskiej. Świadectwem tego jest supernowoczesne budownictwo tamtego czasu, którego modernistyczne rozwiązania często powstawały we Wrocławiu jako pierwsze, eksperymentalne doświadczenia.

W programie:
- zwiedzanie Domu towarowego Renoma, przykładu jednego z najlepszych wrocławskich rewitalizacji ostatnich lat. Najwspanialszą jest fasada budynku, siedmiokondygnacyjna, w słońcu błyszcząca od płytek glazurowanych.

- Gmach Banku Zachodniego WBK. Powstały w latach 1929-1931, zastosowano w nim nowoczesną konstrukcję żelbetową. Wybudowany został w myśl wielkich planów przebudowy wrocławskiego rynku w stylu modernistycznym. Plany te nie doszły do skutku, a nowoczesny wieżowiec sam jeden stoi wśród zabytkowych kamienic.

- "Kameleon" budynek zbudowany pod koniec lat '20 XX wieku, dla firmy Petersdorffa. Awangardowy architekt zaokrągloną fasadę budynku wzorował na transatlantykach.

- Gmach Poczty Głównej, pierwszy wrocławski wieżowiec z 1929 roku.

- Most Grunwaldzki, wybudowany w latach 1908-1910. Otwarty został w obecności cesarza Wilhelma II. Jego długość wynosi 112,5 metra, zawieszony jest na żelaznych taśmach, przerzuconych przez granitowe pylony.

- przejazd tramwajem na dawne tereny wystawowe. Zabytek wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO - Hala Stulecia (dawniej: Hala Ludowa), wspaniała olbrzymia, konstrukcja żelbetowa, wybudowana w 1913 roku, z okazji setnej rocznicy bitwy pod Lipskiem i pokonania Napoleona. Architektem był genialny Max Berg, wzorujący swoje dzieło na Panteonie rzymskim i kościele Hagia Sofia w Stambule.